Bombelkowy blog!

Chyba każdy, kto widział przynajmniej raz w życiu filmy z gatunku science fiction, wie o co tak naprawdę chodzi w tym gatunku, jest on bowiem charakterystyczny. Nawet jeśli posegregowalibyśmy do różnych działów gatunki filmowe, science fiction to gatunek którego nie można do żadnych innych nawet porównać. Dlaczego? Otóż, oprócz specyficznego procesu zdjęciowego, i pracy nad filmem, sama fabuła sprawia, że filmów z tej dziedziny nie można porównać do żadnych innych. Istota gatunku, jakim jest s-f jest nieustanne ścieranie się ludzkiej fantazji z czymś co nazwać można pokrótce oporem filmowego tworzywa. Odzwierciedleniem tejże istoty, są właśnie różnego rodzaju istoty z obcych planet, ufoludki, roboty. Kino s-f jest generalnie widowiskiem, które często stanowi mocno przesadzony przerost formy nad treścią, nie musi być jednak zbyt spektakularny, a bardziej skłaniać do dyskusji z widzem, na różne tematy związane z cywilizacją i społeczeństwem.

Jednym z bardziej popularnych w Ameryce gatunków filmowych jest thriller, którego polskim odpowiednikiem jest dreszczowiec. Gatunek ten, opiewa głownie na wywołaniu u widza pewnego rodzaju dreszczyku emocji. Brak w tym gatunku nadprzyrodzonych zjawisk, i raczej stawia się na utrzymanie tajemniczego klimatu. Thriller, w dużej mierze zależy od tego z jakim podgatunkiem jest wymieszany, bo dość często się to zdarza, że sam thriller zawiera w sobie znaczące elementy innych gatunków filmowych. Fabuła w tego typu filmach, zazwyczaj opiera się na obronie jakiegoś dobra, którym w większości przypadków jest życie ludzkie, bywa również, że chodzi o ochronę jakiegoś państwa, czy społeczności – tak jak w przypadku wielu thrillerów politycznych. Punkt kulminacyjny thrillera, jest zazwyczaj dość zaskakujący, ale z zasady nie może on być bardziej zaskakujący niż całe rozwiązanie, mianowicie końcowy punkt filmu.

Kino, dla zdecydowanie mniejszej społeczności, które przeważnie nie wymaga od widza głębszych rozmyślań i refleksji to kino melodramatyczne. Gatunek ten ma zazwyczaj charakter sensacyjno – miłosny, z tym, że nasycony jest mocno patetyczno – sentymentalnymi efektami. Koniec filmu przynosi zazwyczaj ukojenie nie tylko dla aktorów wcielających się w role, ale też dla widza. Melodramat to z reguły film o niespełnionej miłości, lub niemożliwej do spełnienia. Cały film, to przeważnie podróż przez życie bohaterów. Ich spotkania, rozstania, wzloty i upadki. Można by nawet utworzyć swoisty schemat melodramatyczny: spotkanie bohaterów – rozkwit uczucia – przeszkody, upadki – cierpienie – rozstania (nie wykluczona śmierć). Wobec tego, można dojść do wniosku, że melodramat to film o uczuciu, bólu, wynikającym z poświęcenia bohaterów na rzecz wyższych wartości moralnych. Film taki skłania widza do wcielenia się w jeden z charakterów.

Wiele jest gatunków filmowych, które budzą w widzu niesamowite emocje, i tym samym wymagają dużego skupienia. Takim gatunkiem filmowym jest na przykład film sensacyjny. Jest to bowiem gatunek ukazujący w dość niedługim czasie kilka zaskakujących wydarzeń, generalnie tematyka oscyluje wokół świata przestępczego. Gatunek ten cieszy się ogólnie dużym powodzeniem, biorąc pod uwagę ilość ludzi, jaka udaje się na premiery filmów z tego gatunku do kin. Również w Hollywood, filmy sensacyjne cieszą się dużym powodzeniem, bo to właśnie tego typu filmów jest najwięcej produkowanych w skali rocznej. Najbardziej fascynującą cechą każdego sensacyjnego filmu jest napięcie. Prosty schemat zbrodnia – ucieczka – pogoń, jest w stanie sprawić, że przez półtorej godziny nie oderwiemy wzroku od ekranu. Największym mistrzem sensacji zawsze był Alfred Hitchock, który w niezrównany sposób potrafił ukazać proste motywy, w najbardziej zagadkowy sposób.

Jednym z najbardziej popularnych gatunków filmowych ostatnich czasów jest horror, związku z tym, że udowodnione zostało, iż „lubimy się bać”. Horror, to generalnie gatunek, polegający na stworzeniu świata ukazanego na wzór rzeczywistości i praw rządzących nią, w celu wprowadzenia w jego obrębie zjawisk które kwestionują te prawa, i tym samym nie dają się wyjaśnić, bez odniesienia się do zjawisk nadprzyrodzonych. Fantastyka grozy zawsze pojawiała się wraz z gotycyzmem w XVIII w. Do klasyki horroru należą: Dracula (Bram Stoker), Frankenstein Mary Shelley, opowiadania Allana Poe, czy Grahama Mastertona. Warto też wspomnieć, że początki kina grozy sięgają XIX wieku. Na przykład w Hollywood już w latach 20. Powstał Upiór w operze, czy Dzwonnik z Notre Dame. Głownie po drugiej wojnie światowej, czyli w latach 50, kino zalała fala horrorów science fiction, których motywem przewodnim były inwazje z kosmosu.